C'est le jour des crêpes

Inscrite dans le calendrier des fêtes chrétiennes depuis 472, la Chandeleur se fête tous les ans le 2 février. Elle tire son nom des “chandelles” ou cierges bénits que l'on portait lors de la procession en l'honneur de la présentation de Jésus au temple et de la purification de la Sainte Vierge. Les pèlerins qui se pressaient à Rome à cette occasion amenèrent le Pape à organiser des distributions d'oublies ou de galettes. Mais avant de devenir une fête mariale (en l'honneur de la Vierge Marie), la Chandeleur, appelée aussi “Fête de la lumière”, était une fête païenne. Les “Parentalia romaines” étaient des fêtes annuelles, célébrées en l'honneur des morts, au cours desquelles on veillait, à l'aide de cierges et de torches, en honorant les dieux et Pluton en particulier. Dès lors, pour cette fête devenue “Fête de la Lumière”, des bougies étaient allumées dans toute la maison et des cierges bénits étaient ramenés au foyer pour assurer protection et veiller sur les prochaines récoltes. La survivance d'un mythe lointain se rapportant à la roue solaire expliquerait également la coutume des crêpes (ou des beignets de forme ronde, dans le sud de la France) que l'on se doit de faire à cette période. On retrouve des sortes de galettes ou crêpes dans toutes les civilisations de l'Ancien et du Nouveau Monde, qu'elles soient faites à partir de farine de blé, de riz, de maïs ou d'autres céréales.

Crêpes ou galettes donnèrent lieu à bon nombre de coutumes qui jalonnèrent l'histoire du terroir breton. On raconte que sur l'île d'Ouessant, un jeune homme qui désirait épouser sa belle venait rendre visite aux parents de celle-ci afin de demander sa main. La mère de la jeune fille préparait alors galettes et lard qu'elle tenait enfermés dans l'armoire. S'il était agréé, la mère de la jeune fille posait ses galettes sur la table et tout le monde s'en régalait. Les jeunes gens comprenaient alors qu'ils étaient promis.Mais si l'armoire restait close, il n'était pas besoin de mots pour comprendre que la demande était rejetée. Dans d'autres régions de Bretagne, la jeune épousée venant occuper la maison des ancêtres devait jeter la première crêpe de sa fabrication sur le haut de l'armoire, marquant ainsi son respect à la mémoire des anciens. Une autre coutume, bien connue de tous, dit qu'il faut faire sauter les crêpes à la Chandeleur en tenant une pièce de monnaie dans la main. La crêpe qui se retourne dans la poêle assure chance et richesse toute l'année ou réalise le souhait du cuisinier !


http://www.chandeleur.net/origines.html C'est au XIIème siècle que les croisés rapportèrent le sarrasin d'Asie. Cette plante céréale fleurie trouva sur les terres acides de Bretagne un milieu favorable à son développement.Pourtant, il fallut attendre encore plus d'un siècle avant que le sarrasin moulu en farine n'entre dans la composition des galettes. Au début du siècle, le froment (farine de blé) apparut et on ajouta le lait dans la composition de la pâte. La galette devint crêpe.Les galettes de sarrasin (farine de blé noir) sont encore de nos jours le plus souvent utilisées avec des garnitures salées alors que les crêpes sont servies au dessert.

Histoire de la Saint Valentin

Il était une fois, il y a très longtemps un homme appelé Valentin ... jusque là, tout le monde est d'accord ! Ensuite de nombreuses versions circulent mais elles font toutes remonter l'origine de la légende à la Rome antique, vers le 3ème siècle après JC.Parmi les plus connues, il y a celle relatant l'histoire d'un homme condamné, qui tomba amoureux de la fille du bourreau. Avant de mourir, il envoya un mot à son amoureuse en le signant « De votre Valentin ». D'où la tradition des cartes ....Plus répandue celle mettant en scène, un prêtre chrétien qui défia l'autorité d'un empereur cruel Claudius II ; ce dernier avait interdit à ses soldats de se marier afin que ces derniers ne rechignent ni à combattre, ni à partir pour de lointaines guerres. Valentin fut condamné à mort pour avoir marié de nombreux soldats dans le plus grand secret.L'église décida de commémorer la mort de Valentin mais surtout de transformer une fête païenne qui avait lieu à cette date et qui, forte de son succès populaire faisait ombrage au développement du christianisme : il s'agissait de fête de la déesse Junon et de festivités liées au début du printemps. La coutume voulait que les jeunes hommes tiraient au sort le nom d'une jeune fille dont ils devenaient le compagnon pour la durée des fêtes.C'est le pape Gelasius, qui aux alentours de 498 déclara la Saint Valentin fête des amoureux, tout en déclarant illégal le système de loterie. Dès le moyen-âge, cette fête devint l'une des plus populaire du calendrier pour perdurer jusqu'à nos jours.
La plus ancienne carte de Saint Valentin encore visible aujourd'hui est au British Museum à Londres et date de 1415. C'est un poème du Duc D'Orléans, Charles, emprisonné à la Tour de Londres après avoir été fait prisonnier à la bataille d'Agincourt, qui est destiné à sa femme.

สิ่งมหัศจรรย์ยุคกลาง

1.หอเอนเมืองปิซา สถานที่ตั้ง เมืองปิซา ประเทศอิตาลี ปัจจุบัน สามารถเข้าเยี่ยมชมได้
หอเอนแห่งเมืองปิซา เป็นหอคอยหินอ่อนที่พิศดาร สูง 54 เมตร ( 181 ฟุต) มี 8 ชั้น แต่ละชั้นมีเสาหินอ่อนที่สลักลวดลายวิจิตรรองรับ ได้ลงมือสร้างเมื่อ พ.ศ. 1717 (ค.ศ. 1174) ไปเสร็จในปี พ.ศ. 1893 (ค.ศ. 1350) ใช้เวานานถึง 176 ปี ซึ่งเป็นสิ่งก่อสร้างที่ใช้เวลาสร้างนานที่สุดในโลก ความน่ามหัศจรรย์อีกอย่าง คือ เมื่อเริ่มสร้างได้ 4-5 ชั้น หอนี้เริ่มเอียง แต่ไม่ถึงกับพังทลายลงมา เพราะแรงที่จุดศูนย์ถ่วง เมื่อลากดิ่งลงมาไม่ออกนอกฐานจึงไม่ล้มยังทรงตัวอยู่ได้ เมื่อสร้างเสร็จ ยอดของหอเอียงออกจากแนวดิ่งของฐานถึง 4 เมตร( 14 ฟุต) และหอเอนนี้ช่วยให้กาลิเลโอ นักวิทยาศาสตร์ ชาวอิตาเลียน ผู้มีชื่อเสียงของโลก ได้ทดลองเรื่องอัตราเร็วของเทห์วัตถุที่ตกลงมาจากที่สูง

2.สนามกีฬากรุงโรม สถานที่ตั้ง กรุงโรม ประเทศอิตาลี ปัจจุบัน สามารถเข้าเยี่ยมชมได้
สนามกีฬากลางแจ้งแห่งนี้เป็นสิ่งก่อสร้างที่มีชื่อเสียงของโลกอย่างหนึ่ง เป็นอนุสรณ์ที่ ใหญ่โตของอาณาจักร โรมันสมัยโบราณสร้างขึ้นในระหว่าง พ.ศ. 615 ถึง 623 (ค.ศ. ที่ 72 ถึง 80) ตัวสนามสร้างมีรูปเป็นตึกวงกลมก่อด้วยอิฐและหินขนาดใหญ่ วัดโดยรอบยาว 527 เมตร สูง 57 เมตร มี 4 ชั้น ภายในมีอัฒจรรย์สำหรับคนนั่งดู จุคนดูประมาณ 80,000 คน ใต้อัฒจรรย์ และใต้ดินมีห้องสำหรับขังนักโทษที่รอการประหารชีวิต และสิงโต หลายร้อยห้อง ใช้เป็นสถานที่ให้นักโทษ ต่อสู้กับสิงโตที่อดอาหาร หากนักโทษผู้ใดเอาชนะ ฆ่าสิงโตได้ด้วยมือเปล่าได้ก็รอดชีวิตไป หรือ ไว้ใช้เป็นที่ประลองฝีมือในเชิงฟันดาบของบรรดาเหล่าทาสให้ต่อสู้กันเอง ยิ่งถ้าต่อสู้กัน จนถึงสามารถฆ่าคู่ต่อสู้ตาย ก็จะได้รับเกียรติอย่างสูงเพราะเป็นการต่อสู้ที่ชาวโรมันนิยมและยกย่องกันมาก ปี ๆ หนึ่งต้องสูญเสียชีวิตนักโทษและทาสไม่ต่ำกว่าร้อยคน
สนามกีฬาแห่งนี้จึงเป็นสิ่งก่อสร้างที่แสดงถึงความรุ่งโรจน์ของอาณาจักรโรมันโบราณ แต่เมื่ออาณาจักรโรมันเสื่อมลง ก็ถูกข้าศึกทำลายหลายครั้งหลายหน ในปัจจุบันเหลือแต่ซากโครงสร้างอันใหญ่โตมโหฬารไว้ให้ชม

3. กำแพงเมืองจีน สถานที่ตั้ง ประเทศจีน ปัจจุบัน สามารถเข้าเยี่ยมชมได้
กำแพงเมืองจีน หรือกำแพงอิฐยักษ์ เป็นกำแพงกั้นเมือง และกั้นประเทศทั้งประเทศ ตามพรมแดนด้านเหนือของจีน เป็นกำแพงที่ยาวใหญ่มหึมา หาที่ใดในโลกมาเปรียบ ไม่ได้อีกแล้ว มีขนาดกว้างตั้งแต่ 4.5 เมตร ถึง 7.5 เมตร(10 ฟุต) ซึ่งทหารม้าเข้าแถวเรียง 8 ได้อย่างสบาย ๆ มีความสูง จากพื้นด้านล่างตั้งแต่ 8 เมตร ถึง 9 เมตร(20-30 ฟุต หนา15-25 ฟุต) สูงพอที่จะไม่สามารถ ปีนข้ามไปได้ง่าย ๆ เดิมเชื่อว่ามีความยาว 2,550 ไมล์ ( 2,400 กิโลเมตร) บนกำแพงทุก ๆ ระยะ 200 เมตร(300 ฟุต) จะมีหอหรือป้อม สำหรับตรวจเหตุการณ์ มีป้อมมากกว่า 15,000 แห่ง สร้างสูงขึ้นไปอีก 3 เมตร ถึง 6 เมตร และมีระฆังแขวน เพื่อตีบอกสัญญาณเกิดเหตุ ไว้ประจำทุกหอ รวมทั้งหมดมีไม่ต่ำกว่า 20,000 หอ เริ่มสร้างระหว่างปี พ.ศ. 300-329 (243-252ปีก่อนคริสตกาล) ในสมัยพระเจ้าซี่วังตี่ ใช้เวลาสร้างประมาณ 10 ปี และมีการสร้างต่อเติมอีกหลายกครั้ง ใช้แรงงานเกณฑ์จากราษฎรทั้งประเทศ นับจำนวนล้าน มีผู้เสียชีวิตนับพันนับหมื่น
เป็นสิ่งก่อสร้าง ชนิดเดียวในโลก ที่สามารถมองเห็น เมื่อมองจากดวงจันทร์ ในสมัยนั้นเป็นสิ่งก่อสร้างที่ป้องกันข้าศึกได้อย่างดีเยี่ยม ปัจจุบันไม่มีความหมายในด้านป้องกันประเทศอีกแล้ว คงมีค่าเป็นสิ่งก่อสร้างที่มหัศจรรย์อย่างหนึ่งของโลก